Κάνε το παιδί σου, τον ήρωα της δικής του ζωής!!
της Δέσποινας Λιμνιωτάκη
Ακούγεται λίγο περίεργο να μιλάμε για το παιδικό ιχνογράφημα σε μια χώρα που αντικαθιστά το μάθημα της καλλιτεχνικής αγωγής με ό,τι έχει περισσέψει από την ύλη των μαθηματικών και της γεωμετρίας.
Ακόμα και όταν οι μαθητές ζωγραφίζουν στο σχολείο, αυτό γίνεται στο πλαίσιο του μαθήματος της γλώσσας: «ζωγραφίστε λέξεις που αρχίζουν από α».
Το παιδικό ιχνογράφημα όμως είναι μια γλώσσα από μόνο του.
Το αυθόρμητο και ανεπηρέαστο δικαίωμα στην έκφραση μέσω αυτοσχεδιασμών, δεν δίνεται στα παιδιά, παρά σπάνιες φορές.
Έχοντας εργαστεί ως εκπαιδευτικός, αντιμετώπισα τη βαθειά αμορφωσιά του νεοέλληνα να θεωρεί την ενασχόληση με την τέχνη ως χαμένο χρόνο.
Μου έχει γίνει επίπληξη επ’ αυτού και, ακόμα χειρότερα, όταν έβαλα καλλιτεχνική εργασία για το σπίτι (μπας και μάθουν τίποτα οι γονείς από τη διαδικασία της δημιουργίας παρακολουθώντας τα παιδιά), την έφαγα στα μούτρα από κάποιους που μου τόνισαν ότι τα παιδιά τους δεν έχουν το χρόνο να ασχολούνται με ζωγραφικές.
Όταν κάτσω να γράψω τα απομνημονεύματά μου, θα αφιερώσω ένα ολόκληρο κεφάλαιο στονπατέρα που με έκανε σκουπίδι στις προσβολές, επειδή δίδασκα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια μέσα στην τάξη.
Το επιχείρημά του ήταν ότι «έχουμε σοβαρότερα πράγματα με τα οποία να ασχοληθούμε στο σχολείο».
Του χρωστώ κατά βάθος ευγνωμοσύνη όμως, γιατί κατάλαβα ακριβώς ποιο είναι το θεριό εκεί έξω που πρέπει να αντιμετωπίσουμε ως λαός: το σύστημα.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι έχουμε ελάχιστους αληθινούς καλλιτέχνες στην Ελλάδα και, φυσικά, οι καλύτεροι είναι παντελώς άγνωστοι στο ευρύ κοινό.
Καλά κάνουν, ας προστατέψουν την αξία τους από την εκπόρνευση των ΜΜΕ και των κοινωνικών δικτύων.
Έχουμε όμως πολλούς αγχωμένους, καταθλιπτικούς και δυσαρεστημένους με τη ζωή και τις επιλογές τους, ανθρώπους.
Στον αντίποδα αυτής της απώλειας, διαφημίζονται πλείστα απογεύματα δημιουργικής απασχόλησης στην αγορά, πάντα κερδοσκοπικού χαρακτήρα και χωρίς κανένα στόχο να βοηθήσουν τα παιδιά να ξεδιπλώσουν τη δυναμική τους.
Το οξύμωρο είναι ότι οι μανάδες είναι διατεθειμένες να πληρώσουν αδρά για αυτά, με την έμφαση να δίνεται στην απασχόληση και λιγότερο στο τι διάβολο αποκομίζουμε από αυτές τις συναντήσεις. Οσο ζω, μαθαίνω ότι η «τέχνη» συνδεδεμένη με το baby parking, πουλάει.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να μη σταματήσεις ένα παιδί από το να δημιουργεί στο σπίτι, στο σχολείο, στην εκδρομή, στην επαφή με το φυσικό περιβάλλον.
Οι λόγοι δεν είναι μεταφυσικοί (το άκουσα κι αυτό, να χρησιμοποιείς το ιχνογράφημα ως μέσο για να προβλέψεις τα μελλούμενα: «ο γιος μου θα γίνει δικηγόρος ή μεγαλογιατρός με βάση τα χρώματα που επιλέγει;»).
Δεν είναι μόνο η ψυχική αποφόρτιση και η απεικόνιση του εσωτερικού κόσμου του παιδιού σε πριγκίπισσες, τέρατα και εξωγήινους που εκφράζουν τα συναισθήματα, τους φόβους και τις αγωνίες που το βασανίζουν.
Τα έργα των παιδιών είναι ένας ολόκληρος, κωδικοποιημένος κόσμος από μυστικά που αποτυπώνονται πάνω στο χαρτί ως φωνή αυτοέκφρασης ή κραυγή απελπισίας.
Η εναλλακτική είναι να τα καταπιούν και να συνεχίσουν να αποστηθίζουν άχρηστο υλικό από χρονολογίες γέννησης και θανάτου ηρώων.
Το θέμα όμως είναι να καταφέρεις ως γονιός να κάνεις το παιδί σου τον ήρωα της δικιάς του ζωής.
Πώς θα συμβεί αυτό, αν δεν του επιτρέψεις να είναι αυθεντικό ως προς τον εαυτό του;
Επιπλέον, το παιδικό ιχνογράφημα:
1) Βοηθάει στην ομαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού
2)
Λειτουργεί ως ενδιάμεσο «φίλτρο» με το εξωτερικό περιβάλλον
3) Αποτελεί ένα «ασφαλές μέρος» για τις ανασφάλειες που το παιδί δεν μπορεί να ομολογήσει με τις λέξεις
4)
Βοηθάει στην καλλιέργεια δεξιοτήτων: υπομονή, επιμονή, αυτοέλεγχος
5)
Ψυχαγωγεί
6)
Καλλιεργεί τη φαντασία και το αίσθημα του ωραίου
7)
Λειτουργεί «διορθωτικά» επειδή βοηθάει στην ανίχνευση προβλημάτων
8)
Οδηγεί στην ανακάλυψη και την εδραίωση γραμμών επικοινωνίας
9)
Γίνεται η αναπτυξιακή ιστορία του παιδιού σε εικόνες
10)
Του επιτρέπει τον πειραματισμό και το παιχνίδισμα με τα υλικά
11)
Το διασκεδάζει
Πάντα επιμένω: στην τέχνη, δεν υπάρχει σωστό και λάθος.
Υπάρχουμε εμείς και ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο με τα μάτια της ψυχής.
Πηγή
Via
Ακούγεται λίγο περίεργο να μιλάμε για το παιδικό ιχνογράφημα σε μια χώρα που αντικαθιστά το μάθημα της καλλιτεχνικής αγωγής με ό,τι έχει περισσέψει από την ύλη των μαθηματικών και της γεωμετρίας.
Ακόμα και όταν οι μαθητές ζωγραφίζουν στο σχολείο, αυτό γίνεται στο πλαίσιο του μαθήματος της γλώσσας: «ζωγραφίστε λέξεις που αρχίζουν από α».
Το παιδικό ιχνογράφημα όμως είναι μια γλώσσα από μόνο του.
Το αυθόρμητο και ανεπηρέαστο δικαίωμα στην έκφραση μέσω αυτοσχεδιασμών, δεν δίνεται στα παιδιά, παρά σπάνιες φορές.
Έχοντας εργαστεί ως εκπαιδευτικός, αντιμετώπισα τη βαθειά αμορφωσιά του νεοέλληνα να θεωρεί την ενασχόληση με την τέχνη ως χαμένο χρόνο.
Μου έχει γίνει επίπληξη επ’ αυτού και, ακόμα χειρότερα, όταν έβαλα καλλιτεχνική εργασία για το σπίτι (μπας και μάθουν τίποτα οι γονείς από τη διαδικασία της δημιουργίας παρακολουθώντας τα παιδιά), την έφαγα στα μούτρα από κάποιους που μου τόνισαν ότι τα παιδιά τους δεν έχουν το χρόνο να ασχολούνται με ζωγραφικές.
Όταν κάτσω να γράψω τα απομνημονεύματά μου, θα αφιερώσω ένα ολόκληρο κεφάλαιο στονπατέρα που με έκανε σκουπίδι στις προσβολές, επειδή δίδασκα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια μέσα στην τάξη.
Το επιχείρημά του ήταν ότι «έχουμε σοβαρότερα πράγματα με τα οποία να ασχοληθούμε στο σχολείο».
Του χρωστώ κατά βάθος ευγνωμοσύνη όμως, γιατί κατάλαβα ακριβώς ποιο είναι το θεριό εκεί έξω που πρέπει να αντιμετωπίσουμε ως λαός: το σύστημα.
Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι έχουμε ελάχιστους αληθινούς καλλιτέχνες στην Ελλάδα και, φυσικά, οι καλύτεροι είναι παντελώς άγνωστοι στο ευρύ κοινό.
Καλά κάνουν, ας προστατέψουν την αξία τους από την εκπόρνευση των ΜΜΕ και των κοινωνικών δικτύων.
Έχουμε όμως πολλούς αγχωμένους, καταθλιπτικούς και δυσαρεστημένους με τη ζωή και τις επιλογές τους, ανθρώπους.
Στον αντίποδα αυτής της απώλειας, διαφημίζονται πλείστα απογεύματα δημιουργικής απασχόλησης στην αγορά, πάντα κερδοσκοπικού χαρακτήρα και χωρίς κανένα στόχο να βοηθήσουν τα παιδιά να ξεδιπλώσουν τη δυναμική τους.
Το οξύμωρο είναι ότι οι μανάδες είναι διατεθειμένες να πληρώσουν αδρά για αυτά, με την έμφαση να δίνεται στην απασχόληση και λιγότερο στο τι διάβολο αποκομίζουμε από αυτές τις συναντήσεις. Οσο ζω, μαθαίνω ότι η «τέχνη» συνδεδεμένη με το baby parking, πουλάει.
Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να μη σταματήσεις ένα παιδί από το να δημιουργεί στο σπίτι, στο σχολείο, στην εκδρομή, στην επαφή με το φυσικό περιβάλλον.
Οι λόγοι δεν είναι μεταφυσικοί (το άκουσα κι αυτό, να χρησιμοποιείς το ιχνογράφημα ως μέσο για να προβλέψεις τα μελλούμενα: «ο γιος μου θα γίνει δικηγόρος ή μεγαλογιατρός με βάση τα χρώματα που επιλέγει;»).
Δεν είναι μόνο η ψυχική αποφόρτιση και η απεικόνιση του εσωτερικού κόσμου του παιδιού σε πριγκίπισσες, τέρατα και εξωγήινους που εκφράζουν τα συναισθήματα, τους φόβους και τις αγωνίες που το βασανίζουν.
Τα έργα των παιδιών είναι ένας ολόκληρος, κωδικοποιημένος κόσμος από μυστικά που αποτυπώνονται πάνω στο χαρτί ως φωνή αυτοέκφρασης ή κραυγή απελπισίας.
Η εναλλακτική είναι να τα καταπιούν και να συνεχίσουν να αποστηθίζουν άχρηστο υλικό από χρονολογίες γέννησης και θανάτου ηρώων.
Το θέμα όμως είναι να καταφέρεις ως γονιός να κάνεις το παιδί σου τον ήρωα της δικιάς του ζωής.
Πώς θα συμβεί αυτό, αν δεν του επιτρέψεις να είναι αυθεντικό ως προς τον εαυτό του;
Επιπλέον, το παιδικό ιχνογράφημα:
1) Βοηθάει στην ομαλή ψυχοκοινωνική ανάπτυξη του παιδιού
2)
Λειτουργεί ως ενδιάμεσο «φίλτρο» με το εξωτερικό περιβάλλον
3) Αποτελεί ένα «ασφαλές μέρος» για τις ανασφάλειες που το παιδί δεν μπορεί να ομολογήσει με τις λέξεις
4)
Βοηθάει στην καλλιέργεια δεξιοτήτων: υπομονή, επιμονή, αυτοέλεγχος
5)
Ψυχαγωγεί
6)
Καλλιεργεί τη φαντασία και το αίσθημα του ωραίου
7)
Λειτουργεί «διορθωτικά» επειδή βοηθάει στην ανίχνευση προβλημάτων
8)
Οδηγεί στην ανακάλυψη και την εδραίωση γραμμών επικοινωνίας
9)
Γίνεται η αναπτυξιακή ιστορία του παιδιού σε εικόνες
10)
Του επιτρέπει τον πειραματισμό και το παιχνίδισμα με τα υλικά
11)
Το διασκεδάζει
Πάντα επιμένω: στην τέχνη, δεν υπάρχει σωστό και λάθος.
Υπάρχουμε εμείς και ο τρόπος που βλέπουμε τον κόσμο με τα μάτια της ψυχής.
Πηγή
Via
Labels
ΕΙΔΗΣΕΙΣ
Post A Comment
Δεν υπάρχουν σχόλια :